Wat ik deel
Op deze plek verzamel ik de teksten die ik eerder deelde op LinkedIn.
Kleine inkijkjes in mijn pad, mijn gedachten, en de verhalen die me raken.
Soms scherp, soms zacht. Altijd eerlijk.
Zonder masker
Lang dacht ik dat ik pas goed genoeg was als ik mooi was.
Lang rood krullend haar, hoge hakken, korte jurkjes.
Slank, verzorgd en gewild — dat voelde veilig.
Alsof ik het goed deed.
Tot ik in een burn-out belandde.
Alles waarvan ik dacht dat het mij definieerde, viel weg.
Ik voelde me niet meer mooi. Niet meer gewenst.
En ik wist niet meer wie ik eigenlijk was…
Zonder het masker, zonder goedkeuring van buitenaf.
Wat volgde was een lange tocht.
Laag voor laag afpellen. Pijn aankijken. Opruimen.
Ik moest door heel wat lagen ploeteren om te ontdekken wie er schuilging onder al die overlevingsmechanismen.
En weet je?
Daar zat iemand die ik jarenlang niet durfde te zijn.
Iemand die op vrouwen valt.
Die liever broeken en sneakers draagt dan jurkjes.
Liever met haar benen wijd zit dan keurig over elkaar.
Die introverter is dan ze ooit dacht.
Die liever haakt op de bank en eindeloos wandelt door de natuur,
dan doet alsof ze zich thuis voelt in de drukte.
Iemand die spiritualiteit niet zweverig vindt,
maar juist verankerd in het echte leven.
Ik ben er nog niet altijd.
Maar steeds vaker ben ik gewoon… mezelf.
Zonder opsmuk. Zonder bang te zijn dat het ‘niet genoeg’ is.
En dat voelt als thuiskomen.
Heb jij je masker al durven afzetten?
Luisteren vanuit het leven
Ik ben geen therapeut. Geen coach met een vaste methodiek.
Maar ik weet wel veel.
Niet alleen met mijn hoofd. Maar met mijn hele systeem.
In de afgelopen jaren heb ik me verdiept in bewustzijn en persoonlijke groei.
Uit nieuwsgierigheid, maar ook uit noodzaak.
Omdat ik vastliep. Zocht.
En wilde begrijpen waarom het leven voelde zoals het voelde.
Ik heb talloze boeken verslonden over trauma, heling en het innerlijk kind.
Ik stond in vele opstellingen, voelde mee met het systeem.
Volgde dagen systemisch lichaamswerk.
Ik deed een training trauma-heling.
Ik werd ingewijd in Reiki.
En ik volgde een opleiding tot multidimensionaal coach.
En nog steeds leer ik. Iedere dag.
Dus als jij komt praten bij De Luistercirkel, dan luister ik niet alleen als mens.
Ik luister ook als iemand die het pad kent. Die weet hoe rauw het soms is. Hoe helend het kan zijn om iets eindelijk te begrijpen.
En hoe waardevol het is als iemand naast je blijft zitten terwijl jij voelt.
🖤
De Luistercirkel is geen therapie.
Maar het is wél een plek met diepgang.
Met zachtheid én kennis.
Met aandacht én bedding.
Je hoeft het niet alleen te doen.
Over drie weken oppashuis op een berg
Ver weg van de bewoonde wereld. Geen bekenden om de hoek. Geen terrasjes, geen stad om doorheen te slenteren. Alleen ik, — en een huis en 3 honden om op te passen.
Ik dacht: lekker even tot rust komen. Maar eerlijk? Het viel me zwaarder dan ik had verwacht.
Zoveel stilte. Zoveel alleen zijn. Ik merkte hoe graag ik ‘even iets’ wilde doen: scrollen, een serie aanzetten, mezelf afleiden.
Maar pas toen ik stopte met vechten tegen het niets, en écht stil durfde te worden… gebeurde er iets anders.Er kwam rust.
En langzaam kwamen er ook inzichten. Over wat ik nodig heb. Waar ik mezelf nog tegenhoud. Wat ik eigenlijk écht verlang.
Niet als een groot spiritueel ontwaken 😉, maar gewoon… heel menselijk. Soms is alleen zijn niet zo zen als het lijkt.
En soms moet je je eerst behoorlijk ongemakkelijk voelen, voordat je iets in jezelf kunt ontmoeten dat je al een tijd ontloopt.
Het was niet makkelijk. Maar ik ben dankbaar voor wat het me heeft laten zien.
Over een paar dagen reis ik weer verder.
Met een rugzak vol nieuwe inzichten.
En het stille vertrouwen dat ik niet bang hoef te zijn voor alleen zijn –
dat daar soms juist iets te vinden is wat ik nergens anders tegenkom.
Want luisteren begint daar waar je ook jezelf durft te horen.
​
Op dagen dat alles zwaar voelt
Soms waren er dagen waarop alles zwaar voelde.
Waarop ik wakker werd met een knoop in mijn maag en geen idee had hoe ik de dag door moest komen.
Mijn hoofd draaide overuren in een cirkel van negatieve gedachten.
Wat had ik op die dagen graag een luisterend oor gehad.
Van iemand die wist hoe donkerte aanvoelt.
Niet om het op te lossen. Niet om advies te geven.
Maar gewoon iemand die zei: Ik hoor je. Ik weet hoe het voelt.
Want ik weet inmiddels:
Als je uitspreekt wat in je hoofd rond blijft cirkelen,
komt er ruimte.
Lucht.
Soms zelfs inzicht.
Dat is mijn grootste drijfveer voor wat ik nu doe.
Voor wie door zo’n dag heen gaat:
Ik ben er.
Niet met een oplossing, maar met aandacht.
Omdat het delen alleen al verschil maakt.
